Marmaris Bülten
MARMARİSTE DATÇA'DA AKYAKA'DA DALYAN'DA NEREYE GİDİLİR NEREDE KALINIR
Your Voice Your Newspaper... From Marmaris to The World
BOMBALARDAN 1 SAAT SONRA!..
BOMBALARDAN 1 SAAT SONRA!..

                      BOMBALARDAN 1 SAAT SONRA!..

“Tarih: 27 Temmuz 2008. Saat 22:00  sularında 10 dakika arayla İstanbul Güngören’de meydana gelen iki ayrı patlamada; şu ana kadar 13 kişi öldü, 70 den fazla yaralı var. Ölü sayısının artmasından endişe ediliyor…”

TV’lerde yayını kesip, ya da alt yazıyla olaydan yaklaşık 1 saat sonra verilen haberler bu şekildeydi. Bu satırları yazarken İstanbul Valisi’nin canlı yayında açıklamasının son cümleleri, medyadaki görüntülerle ilgiliydi. Olaydan sonra verilen ilk görüntülerin insanlarımızı rencide etmesinden çekiniyordu ve takdiri kamuoyuna bırakıyordu. Bu başlı başına bir yazı konusu olur ama,içimdeki isyanın sözcüklere dökülmesine neden, valinin bu son sözleri değil elbette.

Olay, bir terör saldırısı. İlk bulgular PKK üzerinde yoğunlaşmış durumda. Ne acıdır ki yazarken ister istemez fark ettim, bu bilgileri sanki bir yemek tarifi veriyormuş gibi sıradan bir şekilde aktarabiliyorum!..

 Sanırım terörle yaşamaya bu denli alıştık. TV’lerde eğlence adına sunulan  kepazelikler yayınlarına devam ettikleri gibi, biz sıradan insanlarda haberleri dinleyip,içimiz parçalanıp yine kaldığımız yerden hayata devam ediyoruz. Ben bu satırları İzmir’den yazıyorum, İstanbul çok uzak geliyor. Belki Bursa’dan Sakarya’dan bu konuyla ilgili yazan bir gazeteciye biraz daha yakın geliyordur. İstanbul medyasının ise kucağındadır belki de bomba, o kadar yakın.

Ama hiçte öyle değil aslında. Şu ana kadar 13 canımız gitmiş ve bu sayı her an artabilir. Tek gerçek bu. Şehirlerimizin birbirine olan uzaklığı gibi değil, daha da uzağız artık birbirimize. Hayata bakışımızla,düşüncelerimizle,yaşamımızdan ve ülkemizden beklediklerimizle o kadar uzağız ki birbirimize 26 -45 doğu meridyenleri bunu açıklamaya yetmez.

Ben yaşım itibarıyla bilmiyorum ama Cumhuriyet’in ilk kurulduğu yılların Türkiye’sinde, bir zamanlar sadece yarım yamalak telgraf varken, bir felakette (doğal ya da değil) tüm ülke insanlarının, aynı acıyı bir şekilde paylaştığına inanıyorum. Daha doğrusu inanmak istiyorum. Çünkü günün birinde tekrar o ulusal bilince ulaşabileceğimiz ihtimali bana güç veriyor. Ayakta tutuyor. Acılara katlanma nedenini açıklıyor. Belki o gün geldiğinde, böylesine saldırılardan sonra ertesi gün ve onu izleyen günlerde, “Şu örgüt yaptı, failler yakalandı ya da yakalanmadı.” diye konuşulmayacak. Her kim içten ya da dıştan ne desteği verirse versin, ortalıkta yakalanacak örgüt ya da fail kalmamış olacak!

Bugün yitirdiğimiz canlar ışıklar içinde yatsın. Ama bu ülkenin geleceği olan, onların ve bu toprakların çocukları; ulusal bilince ulaşmış, ulus devletin anlamını ve önemini kavramış, Kemalist düşüncenin özünde yoğrulmuş bireyler olarak yetişirlerse,       çok yakın bir zamanda ne TV’ lerde ne de gazetelerde terörle ilgili, irtica ile ilgili, açlık yoksulluk işsizlikle ilgili, rüşvetle dolandırıcılıkla ilgili haberler medyada artık yer almayacak.

O zaman kimi valilerin, haberin nasıl verildiğine dair endişeleri de tarihe karışacak…

                                                                    Ozan Ünal / İzmir

BOMBALARDAN 1 SAAT SONRA!..
tarih Tarih: 28.07.2008, 14:41 okunma Okunma: 1697
Yorumla
Ad Soyad
E-Posta (yayınlanmayacaktır)
Yorumunuz
Güvenlik Kodu
  
2010 ales