Seksenlerin sonu.

Çocuk yine aynı çocuk.

Ne kadar milliyetçi olursan ol evlat işte, korkuyorsun asker ocağına yollamaya,

Hele bir de doğuya çıkarsa tayini o gelene kadar uyku uyumuyorsun.

Hafta da bir ödemeli arıyor seni.

Beş dakika hasret giderip kapatıyorsun telefonu.

Diğer haftayı iple çekiyorsun oğlunun her şeyden tatlı sesini duyarak her şeyden güzel yüzünü hayal edebil diye.

Sesini duyamadan komutanı geliyor eve.

2 dakikada geçip gidiyor doksanların başı, doksanların sonu, iki binlerin başı.

Aralarda sadece tek bir sahne görünüyor.

Her yıl şehit mezarlığında, oğlunun mezarı başında ellerinle kumları sıka sıka ağlıyorsun, toprağa vura vura bağırıyorsun.

İçini döküyorsun evladına.

Bir bir anlatıyorsun silah arkadaşlarının kanını yerde bırakmadığını.

Kimi zaman mezarlığa gidecek otobüs parası bulamasan da oğlundan kalan üç kuruşluk şehit maaşından hep iki biletlik para ayırıyorsun.

Utanıyorsun.

Ne anlatacaksın ona.

Biz devletten 200’er lira şehit maaşı alırken, seni vuran PKK’lıya ‘Açılım’ kapsamında iş bulundu.

Biz hala o tavanı akan evde yağmurlu gecelerde yerlere naylon serip yatarken, devlet seni vuran PKK’lı için 20 küsur şehirde lüks site inşa ettirdi.

Oğlum hatırlar mısın bir vosvosumuz vardı. Hala duruyor evlat. Çok da iyi durumda olmasa seni vuran PKK’lının bindiği açılım hediyesi ‘0’ araçtan daha bir şerefle kullanıyorum.

Büyük gazetelerin yazarları Kandil’e çıktı oğlum, ‘Yılanla’ konuştular, seni vursun diye PKK’lıya emir veren yılan.

Barzani ve Talabani’nin eşleri ile altın günleri düzenliyoruz.

Apo için İmralı’ya bir gemi dolusu mahkum yolladık.

Hoş iki ay sonra çıkacakmış.

Mezarı başında tepinip durursunuz.

Anlatamazsınız onun ne uğruna öldüğünü.

Utanırsınız.

Mezar ziyaretlerinin sıklığı da azalır zamanla.

Devlet de unutur.

Akılda sadece o kalır;